سابقه و هدف: رازیانه از جمله افزودنی های گیاهی است که به عنوان جایگزین آنتی بیوتیک های محرک رشد، در پرورش دام مورد توجه قرار گرفته است. این گیاه دارای نوعی اثر استروژنیک بوده که می تواند سبب افزایش اشتها و بالا رفتن مصرف خوراک در دام ها شده و نرخ رشد را افزایش دهد، اما اطلاعات در این زمینه بسیار محدود می باشد. این پژوهش به منظور بررسی اثر افزودن عصاره و پودر ریشه رازیانه در جیره غذایی بر عملکرد بره های پرواری انجام گرفت. مواد و روش ها: این آزمایش در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار و 5 تکرار با استفاده از 25 رأس بره نر از توده گوسفند مهربان با میانگین وزن اولیه 53/4 ± 87/27 کیلوگرم، در ایستگاه تحقیقاتی شیرین سو واقع در کبوترآهنگ از توابع همدان، اجرا شد. تیمار ها شامل: 1-شاهد (بدون دریافت مکمل آزمایشی)، 2-پودر ریشه گیاه رازیانه به میزان 5 گرم، 3-پودر ریشه گیاه رازیانه به میزان 10 گرم، 4-عصاره الکلی ریشه گیاه رازیانه به میزان 5/7 میلی لیتر و 5-عصاره الکلی ریشه گیاه رازیانه به میزان 15 میلی لیتر به ازای هر رأس بره در روز بودند. جیره غذایی به صورت مخلوط کامل تهیه و سه بار در روز، تا حد اشتها، در اختیار دام ها قرار داده شد. دوره عادت دهی بره ها به شرایط آزمایش و جیره های غذایی 14 روزدر نظر گرفته شد و پس از آن دوره اصلی آزمایش 89 روز در نظر گرفته شد که طی آن، تغییرات وزن بره ها، میزان خوراک مصرفی، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک تعیین گردید. در پایان آزمایش همه بره ها کشتار شدند و اطلاعات مربوط به راندمان لاشه، ارگان های داخلی و وضعیت ظاهری آن ها بررسی شد. یافته ها: افزودن 5 و 10 گرم پودر ریشه رازیانه و 5/7 میلی لیتر عصاره آن نسبت به تیمار شاهد و تیمار 15 میلی لیتر عصاره موجب افزایش وزن نهایی بیشتری در بره ها شد. از نظر میانگین افزایش وزن روزانه نیز بین گروه های آزمایشی تفاوت معنی داری مشاهده شد، به نحوی که مصرف پودر گیاه رازیانه در هر دو سطح 5 و 10 گرم و نیز عصاره آن به میزان 5/7 میلی لیتر، سبب افزایش وزن روزانه بالاتری شدند (05/0P<). میانگین ماده خشک مصرفی روزانه بره ها تحت تأثیر تیمار های آزمایشی قرار گرفت (05/0P<) و میزان آن از 1345 تا 1893 گرم متغیر بود. افزودن پودر و یا عصاره ریشه رازیانه سبب تحریک اشتها شد و در نتیجه مصرف خوراک افزایش یافت. در عین حال بالاترین میزان مصرف خوراک در بره هایی مشاهده شد که روزانه 10 گرم پودر ریشه رازیانه را مصرف نمودند (05/0P<). میانگین ضریب تبدیل خوراک در ماه های دوم و سوم و نیز در کل دوره آزمایش، تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار گرفت (05/0P<)، به نحوی که با مصرف سطح پایین پودر و عصاره ریشه رازیانه، ضریب تبدیل تمایل به کاهش و با مصرف سطوح بالای پودر و عصاره تمایل به افزایش نشان داد. استفاده روزانه 15 میلی لیتر عصاره رازیانه برای هر بره سبب بالا رفتن ضریب تبدیل غذایی (75/7) نسبت به شاهد (40/6) گردید. همچنین با مصرف روزانه 10 گرم پودر رازیانه برای هر بره، ضریب تبدیل غذایی تمایل به افزایش نشان داد. در عین حال ضریب تبدیل خوراک در بره هایی که روزانه 5 گرم پودر (87/5) و یا 5/7 میلی لیتر عصاره (39/6) رازیانه دریافت کرده بودند نسبت به تیمار شاهد تفاوت معنی داری نداشت. نتیجه گیری کلی: به طور کلی استفاده از مقادیر 5 و 10 گرم پودر گیاه رازیانه و نیز 5/7 میلی لیتر عصاره تهیه شده از آن سبب بالا رفتن سرعت رشد، وزن نهایی بره ها در پایان دوره پروار، وزن لاشه گرم و وزن لاشه سرد شد، اما میانگین راندمان لاشه و دیگر صفات لاشه در گروه های آزمایشی تفاوت معنی داری را نشان نداد. واژه های کلیدی: بره مهربان، پرواری، رازیانه، پودر، عصاره

0

سابقه و هدف: آلودگی خاک و تجمع فلزات سنگین در گیاهان و محصولات کشاورزی در مناطق صنعتی یکی از مهم ترین مسایل زیست محیطی است که زندگی گیاهان، حیوانات و انسان را تهدید می نماید. کادمیوم (Cd) یک فلز سنگین خطرناک با نیمه عمر طولانی بیولوژیکی است که با سرعت کم از بدن دفع می شود. این مطالعه با هدف تعیین اثرات دریافت طولانی مدت کادمیوم بر برخی پارامترهای بیوشیمیایی سرم خون گوسفند با یک جیره پرواری انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه ده راس بره نر مهربانی 9-8 ماهه بر اساس در یک طرح کاملا تصادفی به دو گروه شاهد (جیره پایه) و آزمایش (جیره پایه + 100 میلی گرم کادمیوم به ازاء هر کیلوگرم ماده خشک جیره به صورت کلرید کادمیوم) تقسیم شدند. بره ها روزانه در دو نوبت صبح و عصر خوراک دهی شدند و در روزهای صفر، 35 و 70 پیش از خوراک نوبت صبح از طریق ورید وداج بوسیله لوله های خلاء خونگیری شدند. سرم نمونه ها جداسازی شد و تا زمان آزمایش در 20- درجه سانتی گراد نگهداری شدند. کادمیوم، ازت اوره، کراتینین، سدیم، پروتئین کل، آلبومین و فعالیت آنزیم های آسپارتات آمینو ترانسفراز، آلانین آمینو ترانسفراز، گاما گلوتامیل ترانسفراز، کراتین فسفوکیناز، آلکالاین فسفاتاز و ایزوآنزیم استخوانی آن در سرم نمونه ها اندازه گیری شد. آزمایش های بیوشیمیایی به صورت خودکار بوسیله دستگاه اتوآنالایزر و کیت های بیوشیمیایی شرکت پارس آزمون با استفاده از دستورالعمل سازنده کیت انجام شد. میزان سدیم نمونه ها با استفاده از دستگاه فلیم فتومتر تعیین شد. تجزیه تحلیل آماری داده ها بوسیله آزمون چند دامنه ای دانکن انجام شد.یافته ها: میانگین افزایش وزن روزانه و ماده خشک مصرفی در گروه دریافت کننده کادمیوم کمتر بود (P<0.05). مقدار آلبومین در روز 70 و میزان فعالیت آلکالاین فسفاتاز و ایزو آنزیم استخوانی آن در روزهای 35 و 70 آزمایش در گروه کادمیوم نسبت به گروه شاهد کاهش یافت (P<0.05). افزایش میزان فعالیت آنزیم کراتین فسفوکیناز در روزهای 35 و 70 آزمایش در گروه کادمیوم معنی دار بود (P<0.05).نتیجه گیری: یافته های بدست آمده نشان داد که سطح 100 میلی گرم کادمیوم به ازاء هر کیلوگرم ماده خشک جیره در مدت 70 روز در بره های در حال رشد تغذیه شده با جیره پرواری، اثرات سمی قابل توجهی ندارد.

اثر آمیخته گری بر صفات رشد و ترکیب لاشه بره های آمیخته قزل و مهربان با استفاده از 162 راس از بره های نر خالص و بره های حاصل از تلاقی های دو جانبه نژادهای مذکور در دو سال متوالی بررسی شد. چهار گروه ژنتیکی شامل بره های خالص مهربان، خالص قزل، آمیخته های نر قزل × ماده مهربان و نر مهربان × ماده قزل بودند. پرواربندی به صورت تلفیقی از چرای آزاد از پس چر مزارع گندم، جو، یونجه و تغذیه با کنسانتره به مدت 84 روز انجام شد. آمیخته گری تاثیر معنی داری بر افزایش وزن روزانه، درصد لاشه و برخی از اجزا لاشه داشت (P<0.01). میانگین حداقل مربعات افزایش وزن روزانه در بره های آمیخته حاصل از نر قزل × ماده مهربان بالاترین (256.5 گرم در روز) و در بره های خالص مهربان پایین ترین (222.0 گرم در روز) بود. وزن کل دنبه و درصد آن در چهار گروه ژنتیکی تفاوت معنی داری نداشت. مجموع چربی دور کلیه، قلب، روده و محوطه شکمی در آمیخته ها به طور معنی داری بالاتر از مهربان خالص بود (P<0.05) اما درصد چربی داخلی نسبت به وزن لاشه در بین گروه ها، تفاوت معنی داری نداشت. اثر نژاد (P<0.05) و سن شروع پروار (P<0.01) بر وزن ران معنی دار بود. تاثیر آمیخته گری بر درصد ران و راسته، وزن و درصد سردست، درصد پیش سینه و قلوه گاه معنی دار نبود. اثر ژنوتیپ بر سطح مقطع راسته معنی دار (P<0.05) و در مهربان خالص کمترین و در آمیخته های حاصل از قوچ مهربان × میش قزل بالاترین بود. درصد ماده خشک، پروتئین و چربی لاشه در بین گروه ها تفاوت معنی داری نداشت. اثر متقابل ژنوتیپ × سال برای هیچکدام از صفات معنی دار نبود.

این آزمایش طی چهار سال متوالی با استفاده از 172 بره نر نژادهای قزل و مهربان در دو دوره پروار 60 و 80 روزه انجام شد. پرواربندی در دو نوبت انجام گرفت. گروه اول بره ها بلافاصله پس از شیرگیری (بهاره) و گروه دوم حدود چهار ماه پس از شیرگیری و تغذیه با پس چر (پاییزه) پروار شدند. متوسط سن شیرگیری بره ها 74.3±3.7 روز بود. پرواربندی در باکس های انفرادی انجام شد. خوراک مصرفی دو بار در روز و به صورت پلت شده داده می شد. صفات مورد بررسی شامل وزن تولد، وزن شیرگیری، افزایش وزن روزانه پیش از شیرگیری و زمان پروار، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی بود. میانگین وزن تولد بره های مهربان و قزل به ترتیب 4.30 و 4.81 کیلوگرم و میانگین وزن شیرگیری آنها به ترتیب 24.17 و 27.04 کیلوگرم بود. میانگین حداقل مربعات افزایش وزن روزانه پیش از شیرگیری در نژادهای قزل و مهربان به ترتیب 299.5 و 267.9 گرم در روز بود. میانگین افزایش وزن روزانه بره های قزل در پروار بهاره و پاییزه به ترتیب 260.3±19.7 و 218.8±19.8 و در مهربان به ترتیب 233.3±19.3 و 195.6±19.1 گرم در روز بود. میانگین ضریب تبدیل غذایی بره های قزل در سیستم بهاره و پاییزه به ترتیب 6.94±0.59 و 7.96±0.59 و در مهربان 7.48±0.55 و 0.58±8.77 بود. میانگین حداقل مربعات مصرف خوراک روزانه، افزایش وزن روزانه در پروار 60 روزه به ترتیب 1.84±0.03 کیلوگرم و 249.7±7.9 گرم و در سیستم 80 روزه به ترتیب،1.59±0.02  کیلوگرم و 204.3±5.7 گرم بود. میانگین ضریب تبدیل در پروار 60 روزه 7.43±0.24 و در 80 روزه 8.15±0.17 بود. اثر متقابل طول دوره × نژاد، فصل × نژاد و فصل × مدت پروار بر عملکرد پروار بره ها معنی دار نبود. سن و وزن مادر تاثیر معنی داری بر صفات مورد بررسی نداشت.

زمینه مطالعاتی: انار به دلیل ترکیبات فنولی (فلاونوییدها و تانن ها) که بیش تر در پوست و آب انار گردآمده اند دارای ویژگی های ضدباکتریایی و ضدقارچی است که این ویژگی ها در گونه های مختلف انار از لحاظ قدرت و طیف یکسان نیستند. هدف: هدف از این آزمایش بررسی اثرات سیلاژ تفاله (مخلوط دانه و پوسته) و تفاله خشک دانه انار بر دو باکتری مفید (لاکتوباسیلوس) و مضر (اشریشیا کلی) دستگاه گوارش بره های پرواری بود. روش کار: شمار 9 راس بره ی نر نژاد مهربان (با میانگین وزنی 5/3 ± 03/27 کیلوگرم، و میانگین سنی 4/1 ± 8/ 187 روز)، با سه جیره آزمایشی هم انرژی و هم پروتئین (جیره شاهد، جیره دارای 20/27 درصد سیلاژ تفاله انار و جیره دارای 40/31 درصد تفاله خشک دانه انار) به مدت 60 روز در جایگاه انفرادی خوراک دهی شدند. برای شمارش فلورمیکروبی روده، پس از کشتار، یک گرم نمونه تازه گوارشی از ایلیوم و سکوم جمع آوری شد. نمونه ها روی سطح محیط کشت آگار گسترش یافت. کلنی ها به روش چشمی شمارش و تعداد باکتری ها به صورت واحدCFU (تعداد کلنی در هر گرم) محاسبه شد. برای کشت میکروب های لاکتوباسیلوس، محیط کشت MRS آگار و برای باکتری اشریشیاکلای (Escherichia. coli) محیط کشت MC (مکانکی) آگار استفاده شد. برای تایید نهایی باکتری های جدا شده روی آگار مکانکی از آزمونPCR استفاده شد. نتایج: یافته های این پژوهش نشان داد که شمار باکتری های لاکتوباسیلوس در ایلیوم و سکوم تحت تاثیر خوراک دهی پسماند انار قرار نگرفت (P>0. 05). میانگین شمار اشریشیاکلای در بره ه ایی که پسماند انار دریافت کرده بودند در ایلیوم و سکوم از گروه شاهد کم تر بود (P<0. 05) ولی اختلاف معنی داری میان دو گروه تغذیه شده با پسماند انار دیده نشد. نتیجه گیری نهایی: به نظر می رسد به کارگیری تفاله انار می تواند موجب کاهش جمعیت باکتری های اشریشیا کلی در ایلیوم و سکوم بره ه ای نژاد مهربان شود.

در این آزمایش، تاثیر خوراندن مقادیر صفر (E8C0, n=10)8, (E0C0, n=10) و (E10C0, n=10) 10 میلی گرم افدرین به ازای هر کیلوگرم وزن متابولیکی و یا مخلوط افدرین/ کافئین با نسبت های 8 میلی گرم افدرین/ 80 میلی گرم کافئین (E8C80, n=10) و یا 10 میلی گرم افدرین/ 100 میلی گرم کافئین (E10C100, n=7)، به ازای هر کیلوگرم وزن متابولیکی بر ترکیب بدن و خون بره های نر هشت ماهه نژاد مهربان در یک دوره تغذیه 95 روزه بررسی شد. خوراک به صورت اختیاری و افدرین و کافئین به صورت محلول در آب، تغذیه شدند. وزن پایانی و نرخ افزایش وزن روزانه در تیمار افدرین/ کافئین، کاهش یافت. درصد لاشه تغییر معنی داری نشان نداد اما میزان افت لاشه در تیمار E10C100 کمتر از گروه شاهد بود (1.3 در برابر 2%). مخلوط افدرین و کافئین موجب افزایش پروتئین و کاهش ماده خشک و چربی گوشت لاشه شد. چربی حفره های درونی تحت تاثیر مخلوط افدرین/ کافئین کاهش معنی داری نشان داد. غلظت گلوکز سرم خون در اثر تیمار افزایش یافت. افدرین، کلسترول سرم را افزایش داد، اما مخلوط افدرین/ کافئین، تغییر معنی داری در کلسترول سرم ایجاد نکرد. پروتئین تام سرم تحت تاثیر تیمارهای E8C0 و E10C100، در مقایسه با تیمار شاهد، افزایش اندک و معنی داری نشان داد اما غلظت کل لیپید و تری گلیسریدهای سرم تفاوت معنی داری نشان نداد. یافته های این آزمایش نشان داد که خوراندن مخلوطی از افدرین و کافئین، می تواند ترکیب لاشه گوسفندان دنبه دار را تغییر دهد. بهترین مقدار مصرف خوراکی این ترکیب در آزمایش کنونی، 10 میلی گرم افدرین و 100 میلی گرم کافئین به ازای هر کیلوگرم وزن متابولیکی بود.

ژن Kiss1 به عنوان یکی از ژن های موثر بر باروری شناخته شده است. در مطالعه حاضر چندشکلی های یک قطعه 331 جفت بازی از اگزون یک و یک قطعه 286 جفت بازی از اینترون یک ژن Kiss1 و ارتباط آن ها با صفت تولیدمثلی تعداد بره به ازای هر زایش در 100 راس میش نژاد مهربان مورد بررسی قرار گرفت. روش های چندشکلی فضایی تک رشته ای مبتنی بر واکنش زنجیره ای پلی مراز (PCR-SSCP) همراه با توالی یابی DNA برای شناسایی چندشکلی های احتمالی مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج نشان دهنده چندشکلی تک نوکلئوتیدی در سه جایگاه (g. 102C>T، g. 155G>C و g. 272G>A) با چهار الگوی متفاوت SSCP (هاپلوژنوتیپ) در اگزون یک بود. برای اینترون یک، تمامی نمونه ها دارای الگوی باندی مشابه بودند و هیچ چندشکلی شناسایی نشد. مقایسه فراوانی های مشاهده شده با مورد انتظار برای هاپلوژنوتیپ های مورد مطالعه با کمک آزمون کای اسکور نشان داد که فراوانی ژنوتیپ های مربوط به جهش های g. 102C>T و g. 272G>A در اگزون یک به طور معنی داری متفاوت و در تعادل هاردی-واینبرگ نبودند (001/0>P). در بررسی پیوستگی بین هاپلوژنوتیپ های شناسایی شده با صفت تعداد بره به ازای هر زایش، ارتباط معنی داری مشاهده شد (P<0. 05). نتایج بدست آمده از مطالعه حاضر نشان دادند که تنوع موجود در اگزون یک ژن Kiss1 را می توان برای برنامه های انتخاب به کمک نشانگرها در گوسفندان نژاد مهربان مورد توجه قرار داد.